Mijn grootouders’ huis

Als je mij vraagt wat mijn favoriete plaats is, zal ik meteen antwoorden: “Mijn grootouders’ huis!”

Mijn grootouders’ huis is niet zo mooi als het presidentiele paleis van Indonesie. Het is niet zo groot als een voetbalveld maar voor mij is het een geweldige plek om te ontspannen. Toen ik klein was, ging ik elke avond naar hun huis. Ik groette mijn grootouders en ging daarna naar een tuin achter het huis. Er stond een kersenboom. Ik klom langs de boom omhoog en bereikte mijn favoriete tak.

“I live in my own little world. But its ok, they know me here.”
― Lauren Myracle

Weet je wat ik daar kon zien? Ik kon de hele tuin zien; bloemen, gras, mijn Opa’s oude auto, een kat van de buurvrouw, daken van huizen, en natuurlijk bladeren van de kersenboom. Als ik naar boven keek, zag ik een heel prachtig schilderij van God: een avondlucht. Een zachte wind aaide mijn haar terwijl ik een boek van Enid Blyton las. “Het is hoe een geweldig leven er zou uitzien!” dacht ik.

“True happiness is to enjoy the present, without anxious dependence upon the future, not to amuse ourselves with either hopes or fears but to rest satisfied with what we have, which is sufficient, for he that is so wants nothing. The greatest blessings of mankind are within us and within our reach. A wise man is content with his lot, whatever it may be, without wishing for what he has not.”
― Lucius Annaeus Saneca

Nu, tien jaar later, is mijn grootouders’ huis nog een mooie plek. Maar er zijn een paar verschillen. Ten eerste; ik ga niet te vaak naar hun huis omdat ik geen tijd heb. Ik besteed veel tijd aan het studeren – ik heb een heel druk rooster —  en ik heb nauwelijks tijd om andere dingen te doen. Alleen in het weekend bezoek ik mijn Oma. Ten tweede; toen ik klein was, groette ik mijn grootouders – mijn Opa en Oma – maar nu woont Oma alleen omdat Opa al gestorven is. En het laatste; ik klim niet meer in de kersenboom, ik zit niet meer op mijn favoriete tak om een boek van Enid Blyton te lezen. Nee, ik doe zo’n dingen niet meer. Want er staat geen kersenboom meer in de tuin van mijn grootouders’ huis.

Rust in vrede, Eyang Kakung

― Amalia P. Astari

Capture13_54_5

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s